p.ifao.2.14
ωι τανσυν ια ἐξ ἀρχῆς μὲν ον σε μηδʼ ὅλως σθαι καὶ ἐνκατα εν τῆι αὐτῆι διὰ ἑστῶτα, ἵνα δὲ πήσω οὐκ ἐνε πτοῶμαι δὲ μὴ ροι μιᾶς συμβη γείνωσκε ὅτι τόνικος οὗπερ λουσί με ἄλλου φημου τίς ἐστι κει ὅτι ὠφελοῦ ον η διὰ ων χοίνικα ὅλην τὴν ἐπιμελησάτω δέ σοι α γὰρ ὑπάρχει ἀπόδος