p.laur.2.45
χμγ βουλόμενος καταλαβεῖν τὴν κώμην, ἀπολυθεὶς παρὰ τῆς σῆς λαμπρότητος, συνήντησάν μοι οἱ στρατιῶται οἳ καὶ ἀπαιτηταὶ τῆς προειρημένης κώμης Τάλκεως, καὶ ἀπὸ τῆς πρώτης ἡμέρας ἐν ᾗ κατείληφα τὴν κώμην οὐκ ἐδυνήθην, ὡς χρή, ἀπαιτῆσαι, διὰ τὸ μὴ ἐμὲ ἔχειν τινά, καθὼς γράφω αὐτῇ, ε…